Uy, Naliligaw Ka Ba? :-)

in line with luli

2006-11-05T21:54:00.000+08:00

Siguro sa ngayon, alam na ng karamihan sa atin kung ano ang nangyari kay Luli Arroyo nung isang araw sa NAIA. Sa mga hindi pa nakakaalam, pwede niyong basahin ang istorya dito at dito. Para naman sa mga walang oras magbasa, eto ang maikling version ng nangyari nung araw na yon:

Luli, accompanied by her sister-in-law, Kakai Manotok-Arroyo, and the latter’s young daughter, was on her way Wednesday to Hong Kong to join her parents, President Arroyo and Jose Miguel Arroyo. The Arroyos were waiting in line at the Bureau of Immigration’s special lane for diplomats and VIPs when Luli saw that the foreigner had cut the line and the immigration officer had started processing his travel documents. Luli went over to the officer and asked why he had allowed the foreigner to get ahead of everyone else. To the surprise of onlookers, the officer snapped at Luli: "Hindi ka ba marunong maghintay (Don’t you know how to wait)?!"

Dahil sa insidenteng yan, biglang bumango ang pangalan ni Luli. Sumikat siya. Naging bayani ng ordinaryong mamamayan na minsan na ring nasingitan sa pila ng mga pa-importanteng tao. Hi Luli, para maipagpatuloy mo ang magandang PR na natatanggap mo ngayon at mas lalong mapalapit ka sa taumbayan, gusto kong irekomenda na gawin mo ang mga sumusunod:

Pumila ka sa mga CR ng SM kahit na ihing-ihi ka na.
Pumila ka rin sa LTO sa tuwing magre-renew ka ng iyong lisensya.
Tanungin mo kung paano nakakasali ang mga artista sa PILIPINAS GAME KNB at KAPAMILYA DEAL OR NO DEAL kahit na hindi sila nagpapadala ng text.

Para naman sa officer na nanigaw sa yo, gusto kong irekomenda ang mga sumusunod na kaukulang parusa:

Mag-utos ng special screening at papilahin siya sa lahat ng sine ng kuya Mikey mo kahit na walang pila.
Paghintayin siya sa tapat ng sinehan at wag papasukin kaagad para makita ng mga tao na fan siya ni Mikey Arroyo.
Wag siyang payagang lumabas anumang oras habang pinapalabas ang sine. Kapag nagpumilit siya, sigawan siya ng "Hindi ka ba marunong maghintay?"

Bago ko tapusin ito, gusto ko lang sabihin na isa kang magandang halimbawa Luli. Kitang-kita na maganda ang ginagawang pagpapalaki sa yo ng iyong lola at lolo.

highlight, ctrl+c, ctrl+v

2006-10-18T22:45:00.000+08:00

Alam kong may ilang araw na rin akong hindi nakakapag-update. At may ilang araw na rin akong nagbabalak mag-update pero hindi matuloy-tuloy. Kaya naman natutuwa ako sa mga taong tulad ni pEtitE dALusOnG na nag-update na para sa akin. Hello pEtitE! Natutuwa ako sa yo dahil kahit na hindi tayo magkakilala at ngayon lang kita nakita ay naisip mo pa rin ako. Masaya rin ako at nabigyan mo ng karagdagang exposure ang aking 6110. Napakamaaalalahanin mo talaga. Kaya lang pEtitE, medyo may nakalimutan ka ata. Nakalimutan mong isulat ang pangalan ko. Tsaka paalala ko lang, si Jolina yung nag-text sa akin, hindi si Jericho. Gayunpaman, natutuwa pa rin ako dahil kahit sa huling pangungusap ay naipakita mo ang pagka-creative mo. Link-ex?

http://sepiart.blogs.friendster.com/my_blog/2006/10/_mula_nang_isin.html

http://robborabbit.blogspot.com/2006/09/cellphone-cellphone-bakit-ka-ginawa.html

mga pinoy survivor

2006-10-06T22:31:00.000+08:00

Paborito kong palabas ang SURVIVOR. Lalo na ngayon dahil may dalawang Pinoy na nakasali sa pinakabagong season nito, ang SURVIVOR: COOK ISLANDS. Gusto ko yung dalawang Pinoy na nakasali -- sila Jenny at Brad -- dahil pareho silang mukhang mabait at karismatiko. Alam kong hindi sa kabaitan nasusukat ang galing ng isang tao sa larong ito. Sa katunayan, ito ang larong nakita ko na ginagantimpalaan pa ang mga sakim at tuso. Pero sa likod ng utak ko, nasa isip ko pa rin na mga Pinoy pa rin sila at dala pa rin nila ang lahing Pilipino at ayokong may gawin sila na maaaring makasira dito. Siguro kung text votes lang ang basehan ng mananalo dito, siguradong panalo na ang dalawang ito.

Magkasama sa iisang tribo sila Jenny at Brad, ang Raro Tribe. Sayang nga dahil hindi sila nanalo kanina sa Immunity Challenge. Hindi kasi kaagad nakagawa ng apoy si Jenny. Nataga pa niya ang kanyang hinlalaki. Kung napalakas-lakas pa yun ng konti, baka hindi na siya makapag-text ngayon gamit ang kanyang kaliwang kamay. Hindi ko nga alam sa mga sumasali dito kung bakit hindi sila nag-aaral ng survivor skills eh. Pinagplanuhan naman nila siguro ang pagsali dito at napanood din naman nila siguro ang mga naunang seasons nito. Hindi ba nila alam na ang pinaka importanteng skill sa SURVIVOR ay ang paggawa ng apoy? Kung walang apoy hindi sila makakapagluto, hindi sila makakapag-init ng tubig at hindi sila makakapag session.

Kung ako siguro ang nakasali doon malamang nanalo kami. Marunong kasi akong gumawa ng apoy. Natutunan ko ito noong minsang nagbakasyon kami sa Baguio. Nagpunta kasi kami ng barkada ko noon sa Crystal Cave. Pero bago kami tuluyang pumasok, kumuha ang tour guide namin isang putol na sanga ng puno. "Aanhin niyo po yan?" tanong ng isa kong kabarkada.

"Gagawa ako ng apoy para may ilaw tayo sa loob," sagot ng aming tour guide.

"Uy!" halos sabay-sabay kaming napasabi. "Gusto kong matuto niyan!" "Ang tagal ko nang gustong matutunan yan!"

Kumuha rin ang tour guide namin ng malaking bato at pinukpok ang sanga. Para raw lumabas ang langis nito at mas madali itong magliyab. Maya-maya pa, may dinukot ang tour guide sa kanyang bulsa, naglabas ng posporo at sinindihan ang sanga. Voila! Instant apoy!

cellphone na naman?

2006-10-03T03:11:00.000+08:00

Kahit na paborito kong paksa ang cellphone, wala talaga akong kahilig-hilig dito. Sa katunayan, ako ang huling nagka-cellphone sa aming magbabarkada. Nokia 6110 yun, segunda mano pa. Matagal-tagal ko ring napakinabangan yun. May panahon nga na pinagtatawanan na ako dati sa opisina dahil mas maganda pa raw ang cellphone ng messenger namin kaysa sa akin. Nasabi ko kasi noon sa sarili ko na hindi ako bibili ng bagong unit hangga't hindi yun nasisira. Eh lintek naman pala ang tibay nun! Malas nga ng magulang ko dahil hindi ko sila napamanahan ng cellphone. Asa pa. Nainip na nga sila sa kahihintay kaya bumili na lang sila ng sarili nilang unit. Sinuwerte pa nga yung tatay ko dahil napamanahan ko siya ng simcard.

Mga apat na taon ko ring nagamit yung 6110 ko. Nanalo kasi ako ng cellphone sa isang raffle kaya nakapag-upgrade ako ng unit. Pero naisip ko kung hindi pa ako siguro nanalo ng cellphone, hindi pa rin siguro ako magpapalit. Malamang 6110 pa rin ang gamit ko hanggang ngayon. Aba, hindi malayong mangyari yun. Ayus pa rin naman siya hanggang ngayon eh. Ayus ibig sabihin 'gumagana pa rin'. Hindi 'cool'.

Akala ko nga ako na yung may pinakalumang buhay na cellphone eh. Pero mas luma pa pala yung sa kaibigan ko. Nag-upgrade din kasi siya ng unit kaya pinamana niya yung napaglumaan niyang cellphone sa nanay niya. Gaano kaluma? Noong minsang nagsimba ang nanay niya sa Baclaran, dinala nito yung kanyang cellphone para matawagan siya sa oras ng sunduan. Huli na nang malaman ng nanay niya na remote pala ng TV ang kanyang nadala. Ganun kaluma.

kuya!

2006-10-01T00:57:00.000+08:00

Naisip ko lang. Si Kuya Germs kaya talaga ang may ari ng My Gel pens tapos nagkamali lang siya sa spelling ng GIRL?

nak ng...!!!

2006-09-29T17:49:00.000+08:00

Oo na, alam ko namang wala akong binatbat kay Dennis Trillo pagdating sa kaguwapuhan. Pero wag naman ganito. Nampucha naman o! Parang nakakalalake na to eh!

Kung sino ka man, wag na wag ka nang magkamaling bumalik pa dito! Tatamaan ka talaga sa akin!

cellphone, cellphone bakit ka ginawa?

2006-09-27T13:25:00.000+08:00

Mula nang isinulat ko ang entry na pinamagatang IMPORTANSYA NG CELLPHONE, dumami na ang naliligaw sa blog ko sa pag-aakalang dito nila matatagpuan ang mga dahilan kung bakit importante ang cellphone. Hindi ko tuloy alam kung matutuwa ako o malulungkot. Sa isang banda, nakakatuwang isipin na mataas ang ranking ko sa blogosphere pagdating sa ganyang paksa. Pero sa kabilang banda, nakakalungkot ding isipin na kailangan pa nilang hanapin ito sa internet. Sa totoo lang, mahirap ba talagang isipin kung bakit importante ang cellphone? Naaawa tuloy ako sa mga pumupunta dito dahil pagkatapos nilang maaliw sa mga kwento ko (oo na, assuming ako) hindi pa rin nila alam kung bakit nga ba ito mahalaga sa ating buhay. At dahil nahihiya naman ako sa mga naliligaw na pabalik-balik sa blog ko (sabi sa yo assuming ako eh) eto na ngayon ang mga dahilan kung bakit sa tingin ko importante ang cellphone:

Pwede kang tumawag.
Pwede kang mag-text.
Pwede kang mag-forward ng mga jokes, bomb threats at HIV warnings na sigurado namang ikatutuwa ng mga padadalhan mo.
Pwede kang magpa-PASA LOAD. Pwede ka ring magpasa pero mas maganda kung ikaw ang papasahan.
Pwede mong iligtas ang paborito mong PBB housemate.
Pwede ka nang i-text araw-araw, oras-oras ng paborito mong artista para masabi mong close kayo. "Gud pm! Kumain n b u?"
Pwede ka nang mag-download ng MMS, picture messages at wallpaper ng mga paborito mong KAPUSO at KAPAMILYA stars. Nung panahon ko sa mga notebook mo lang sila makikita. Ngayon pati sa cellphone na.
Kahit wala kang lovelife, pwede kang magpanggap na si Angel Locsin ang sumasagot ng mga tawag sa yo. "Hello! Si Angel Locsin to. Sandali lang, i'll just call heem."
Pwede kang manalo ng pera sa KA-TEXT DEAL OR NO DEAL. "Lower! Lower!"
Pwede mong iboto ang paborito mong music video sa MYX. "Lagi na lang umuulan..."
Pwede mong kunan nang patago ang iyong crush at ipagayuma ito sa Quiapo.
Pwede kang makipag-chat at humanap ng ka-EB sa CUBEiTV.

O siya, hanggang dito na lang muna. Narinig ko kasing tumunog ang cellphone ko. Baka si Jolina na yun, tinatanong siguro kung kumain na ako.

gasgas na

2006-09-27T10:58:00.000+08:00

Pagkatapos nung laro noong nakalipas na Linggo, eto na siguro ang pinakagasgas na linya sa Philippine blogosphere ngayon: EVERY SECOND COUNTS.

ang apprentice

2006-09-21T14:02:00.000+08:00

Dahil nga nawalan ng kuryente kagabi, hindi ako nakapanood ng THE APPRENTICE. Ang swerte ko talaga. Iilang palabas na nga lang sa telebisyon ang pinapanood ko, natapat pa sa brownout. Sa Channel 5 pa naman pinapalabas yun kaya siguradong walang replay. Ayoko namang tingnan sa internet yung episode summary dahil baka ma-spoil ako. Tapos na kasi yun sa States pero hindi ko pa rin alam ang resulta. Baka kasi pag hinanap ko ang episode summary ay aksidenteng makita ko kung sino ang nanalo sa season na ito. Hindi na exciting manood pag nangyari yun. Ganyan ako ka-adik manood ng mga reality shows.

Kung hindi mo alam kung ano ang pinagsasabi ko, ito ay tungkol sa paghahanap ni Donald Trump ng kanyang magiging apprentice (siyempre). Mula sa mahigit isang milyong nag-audition, pinili ang 18 na "pinakamagaling" na aplikante -- siyam na lalake at siyam na babae -- na lalahok sa palabas. Linggo-linggo, may masisisante hanggang sa isa na lang ang matira na siyang tatanghaling apprentice.

Pero kahit gusto ko yung palabas, hindi ako naniniwala na ang 18 na nakapasok ang mga pinakamagaling na tao sa States. Tingnan mo na lang, sa limang season nito, wala pa akong nakikitang matabang babae na nakakapasok sa nasabing palabas. Nakakapagtaka di ba? Milyon-milyon ang nag-audition pero walang matabang babae na nakakapasa. Kung sabagay, kailan pa ba naging makatotohanan ang mga reality shows? Pero ibang paksa na yun. Kaya ko ito sinulat dahil gusto kong manawagan. Kung sino man ang nakapanood ng THE APPRENTICE kagabi, pwede mo bang ikwento sa akin kung anong nangyari? Paki copy-paste mo na lang yung nakalagay sa website nila tapos paki email sa akin. Tatanawin ko itong isang malaking utang na loob. Salamat!

saksihan: "100% buntis si kris"

2006-09-21T01:07:00.000+08:00

Yan ang headline na tumambad sa akin nang buksan ko ang TV pagkatapos manumbalik ang kuryente. Wow! Talagang 100% ha! Isang daang porsiento. Sino ba ang nagsulat niyan? Matanong nga kita, bakit nakakita ka na ba ng babae na 50% buntis? Sige isipin mo. Ano nakakita ka na? Sige nga, paano siya naging 50% buntis? Dahil ba nangangalahati pa lang ang pagbabiyahe ng semilya at hindi pa siya umaabot sa itlog? Paano kung 75% na ang binabiyahe ng semilya, ano na yun? 75% buntis? Eh kung 95% na ang biniyahe ng semilya, ibig sabihin ba nun 95% buntis na ang babae? Mali. Kahit 99% pa ang biniyahe ng semilya, hangga't hindi sila nagsasama ng itlog, hindi pa rin mabubuntis ang babae. Samakatuwid hindi pa yun buntis. So wala. Maliwanag? Wala talaga niyan dahil wala namang porsiento ang pagbubuntis. Dalawa lang yan -- BUNTIS o HINDI. Kaya sa susunod na may artista na mabuntis, wag mo nang lagyan ng porsiento ha?

Ngayon ang tanong, 100% ba niyan ay kay James? O wag mo akong tingnan. Wala akong alam diyan.

karma

2006-09-21T00:14:00.000+08:00

Kanina, habang ako ay naliligo, biglang nawalan ng kuryente. Basa na ang buong katawan ko pati ulo at nasa kalagitnaan na ako ng pagsasabon kaya wala na itong atrasan. Ang dilim talaga pero sa halip na mag-isip ako ng paraan upang malunasan ang aking problema, ang unang pumasok sa isip ko ay si Ms. Debauched. Para bang sinasabi niya sa akin na "Ayan kasi! Ang hilig mong manakot!" Hay! Ang bilis talaga ng balik ng karma. Buti na lang matagal-tagal na rin akong hindi nakakapanood ng horror kundi malamang nanumbalik yun sa aking isipan. Basa na ako, madilim pa at wari'y nakakulong. Ano pa nga ba ang magagawa ko kundi sumigaw ng "ILAAAAAAAAW!!!"

a-tapang a-tao

2006-09-13T22:15:00.000+08:00

Hindi lahat ng ayaw manood ng horror ay duwag. Sa parehong paraan, hindi rin lahat ng mahilig manood ng horror ay matapang. Alam ko dahil isa na ako dun. Oo, matatakutin ako. Kaya nga mahilig akong manood ng horror dahil madali akong matakot. Para sa akin kasi, mas masaya at mas kumpleto ang karanasan ko sa panonood ng horror dahil meron akong takot na nararamdaman. Malabo ba? Isipin mo, kung wala kang sense of humor at pumasok ka sa isang comedy bar, sa tingin mo ba matutuwa ka? Kulang di ba? Sayang lang ang pera. Parang ganun din ang nararamdaman ko kapag hindi ako natakot -- para akong sumakay sa isang rollercoaster at hindi umakyat sa lalamunan ang sikmura ko, para akong pumunta sa isang eat-all-you-can restaurant at hindi ako nabusog at para akong uminom ng isang case ng red horse at hindi ako nalasing.

Sa aking karanasan, iba-iba ang reaksyon ng mga tao kapag nanonood sila ng nakakatakot. Merong mga pumipikit, nagtatakip ng mata o kaya naman lumalayo ng tingin. Meron ding kumakapit sa braso ng katabi nila na para bang humihingi ng tulong. At meron ding tumititig talaga sa screen at hindi umiiwas ng tingin. Pinakagusto ko diyan yung huli. Bagama't kasama ang mga ito sa lahat, sa huli ko lang talaga nararamdaman nang buong-buo ang paghinga nang mabilis, ang paglakas ng tibok ng puso at ang pagpawisan nang malamig. At kung game pa ang ibang nanonood sa sinehan, minsan sumisigaw din ako. Panalo yun! Sulit ang bayad.

Pero ang pinaka kakaibang reaksyon na siguro na nakita ko sa panonood ng nakakatakot ay nakita ko sa kaibigan kong si Jay. Imbes na nagtatakip siya ng mata, iba ang ginagawa niya. Gamit ang hintuturo ng magkabilang kamay, tinatakpan niya ang kanyang mga tenga para wala siyang marinig. Epektibo nga naman dahil isa sa mga paraan na ginagamit ng mga direktor para takutin tayo ay ang paglapat ng mga nakakatakot na tugtugin at nakakagulat na sound effects. Pero hindi na ulit ako tatabi sa kanya. Nung minsan kasing nanood ang barkada namin ng GOTHIKA, maya't maya siyang bumubulong sa akin para sabihing, "Robs, ano raw?"

* * * * *

"Ber month" na pala kaya pala uso na ulit ang mga tugtuging pampasko gaya ng JINGLE BELLS. ibang version yan. Pakinggan mo.

kwentong lasing

2006-09-08T00:33:00.000+08:00

Sa Linggo ay magkikita-kita kami ulit ng mga kabarkada ko nung high school. Marami akong barkarda. Meron sa high school, meron sa college, meron sa opisina at meron sa org. Pero yung barkada ko nung high school ang paborito ko. Biased ako siyempre dahil sila ang pinakamatagal kong nakilala. Pero higit pa roon, napansin ko kasi na kahit iba-iba ang tinahak naming landas pagkatapos ng high school -- merong nakapag-aral sa ekslusibong paaralan at meron din namang nakapag-aral sa pampubliko, merong nakapagtapos ng pag-aaral at meron din namang hindi, merong nagtagumpay sa napiling career at meron din namang nangangapa pa rin hanggang ngayon -- ay pareho pa rin ang pag-uugali ng bawat isa sa amin kapag kami ang nagsama-sama. Walang pinagkaiba. Ang tahimik ay tahimik pa rin, ang makulit ay makulit pa rin at ang ugok ay ugok pa rin. Pero higit sa lahat, walang paghuhusgang nagaganap. Kapag sila ang kasama ko, hindi ako nag-aalala kung ano ang iisipin nila sa akin o kung ano man ang mga naging desisyon ko sa buhay. Basta buhay ako at masaya. Yun ang mahalaga sa kanila.

Sa Linggo, aapaw na naman ang inumin, pulutan at kwentuhan. At dahil iba-iba nga kami ng napasukang kolehiyo, halos lahat ng kwento namin ay tungkol pa rin sa high school. Kahit na yun nang yun at paulit-ulit ay natatawa pa rin kami. Sabagay hindi na talaga siya magbabago dahil yun ay nakaraan na at parte na yun ng aming alaala. Ang bawat isa sa amin ay parang may mental checklist ng aming mga kwento na maya't maya naming binabalikan para siguraduhing wala kaming nakalimutan. Diyan ako magaling. Matalas ang aking memorya lalo na pag dating sa mga kwento. Pero sa hindi maipaliwanag na dahilan, meron kaming isang kwento na hindi ko talaga naaalalang nangyari.

"...Fourth year kami noon. Uwian. At nagkayayaang manood ng sine sa SM. Sa kamalas-malasan, wala kaming kilalang sine na pinapalabas noong araw na yun. Ngunit dahil nandun na kami at ayaw naman naming umuwi nang sawi, pinilit pa rin naming manood ng sine. Hindi namin alam kung sino ang nagdesisyon pero nauwi kami sa panonood ng sine na pinamagatang SATURDAY THE 14TH. Nadala ata kami sa nakasulat sa poster nito na 'Even deadlier than FRIDAY THE 13TH'. Mga trenta minutos pa lang kami sa loob bago kami nagmumurang lumabas nang sinehan. Yun na ang isa sa pinakapangit na sine na napanood namin. At dahil minalas kami, naisipan namin itong ipasa sa iba. Nung sumunod na araw, napagkaisahan naming pagkwentuhan ang napanood naming sine. Nilakasan namin ang kwento. Pero hindi kami galit at hindi kami nagmura. Sa halip puro magaganda lang ang sinabi namin tungkol sa sine na yun. At pag may nakita kaming mukhang interesadong nakikinig, bigla kaming tatahimik at magbubulungan. Hindi nagtagal may mga nagtanong na sa amin kung ano ba yung pamagat nung sineng napanood namin at buong pagmamalaki pa naming sinabi na SATURDAY THE 14TH. Kinahapunan, marami sa kanila ang tumuloy sa SM. May ilan pa kaming kaklase na nag-cut para lang panoorin ang sine na yun. Kinabukasan, puro mura ang inabot namin."

Bentang-benta yang kwentong yan sa mga kabarkada ko. Mas matatawa pa sana ako kung naaalala ko yung mga mukha ng mga kaklase namin habang pinagmumura kami. Ang kaso yang kinuwento ko sa inyo ay hango rin lamang sa kwento ng mga kabarkada ko. Sa maniwala kayo't sa hindi, wala akong naaalala sa mga pangyayaring yan. Nung tinanong ko naman ang mga kabarkada ko, sabi nila na kasama nila ako. Naisip ko tuloy na baka ganun talaga kapangit yung sineng yun kaya ibinaon ko na siya sa limot. Hindi ko tuloy alam kung pinagti-tripan din ako ng mga kabarkada ko. Pero hangga't hindi ko yun napapatunayan, ituturing ko na lang itong isang personal na urban legend.

"kung malaya lang ang puso mo sasabihin ko sa'yo na mahal na mahal kita english"

2006-09-07T00:19:00.000+08:00

Kung inaakala mong nagse-senti ako, nagkakamali ka. Oo, ilang araw din akong nawala sa blogosphere pero hindi yan ang dahilan. Hindi ko nga alam kung bakit wala akong maisulat. Na-blanko lang ako na nasamahan na rin ng kaunting katamaran kaya matagal-tagal din akong hindi nakapag-update. Pilit akong naghanap ng inspirasyon. Tungkol saan nga ba ang isusulat ko? Kaya naisipan kong buksan ulit ang aking blog log at doon ko nakita ang mga salitang ito -- "Kung malaya lang ang puso mo sasabihin ko sa'yo na mahal na mahal kita english". Lyrics ba ito ng isang kanta? Meron kasing naghanap niyan sa google at sa blog ko siya napunta. Sa halip na ma-senti ay naligaw siya dito.

Gusto kong matawa nung una ko yang nabasa. Hindi dahil cheesy ang pagkakasulat ngunit dahil may salitang "english" pa sa dulo ng pangungusap. Naisip ko, malamang isa itong lalaking nagbalak magsulat ng love note para sa babaeng kanyang minamahal. Ang problema, ang babaeng ito ay nasa isang romantikong relasyon na. Pero naisip siguro ni lalaki na baka corny kung sa Filipino niya ipapahayag ang kanyang nararamdaman kaya humanap siya ng paraan para isalin ito sa Ingles. Yun lang pala eh -- "If only your heart was free, I will tell you that I love you very much". Haha, ang pangit! Walang dating. Mas maganda pa ring sabihin sa Filipino.

Siguro sa puntong ito, Iniisip mo na pinapahaba ko na lang ito at wala naman talagang patutunguhan ang entry na ito. Tama ka. Isa lang itong mahabang paraan para sabihing, "Oo, buhay pa ako."

kwento lang

2006-08-29T00:12:00.000+08:00

Magkukwento na lang muna ako habang wala pa akong naiisip na paksa. Pero kung tutuusin, halos lahat naman ng nasulat ko na rito ay puro kwento rin. Hindi lang ito kasing haba nung iba. Galing ito sa kaibigan kong si Orange. Nakwento niya sa akin nung kami'y nasa kolehiyo pa na meron daw siyang tita na ang taba-taba-taba. Basta sobrang taba raw talaga nung tita niya. Tapos isang araw bigla na lang siyang nanganak. True story.

"importansya ng cellphone"

2006-08-24T00:56:00.000+08:00

Hindi tungkol sa kahalagahan ng cellphone and entry na ito. Kung ganon, bakit ko siya nilagay? Nakita ko kasi sa aking blog log na may naghanap sa Yahoo tungkol sa "importansya ng cellphone" at dinirekta siya dito sa blog ko. Hindi naman siya nagtagal. Napansin niya siguro na walang kinalaman sa cellphone ang mga pinagsusulat ko dito. Estudyante kaya yun? Kawawa naman. Kailangan pa niyang hanapin sa internet ang mga dahilan kung bakit importante and cellphone.

Pero meron akong sasabihin sa inyo. Nag-charge ako ng cellphone kanina. Eh ano ngayon di ba? Nabanggit ko yan dahil ang huli kong charge ay noong Hulyo 14 pa. Natatandaan ko pa dahil kaarawan yun ng kuya ko. Pagkatapos ko mag-charge, binati ko siya sa text ng "Happy birthday bro!" sabay patay sa aking cellphone. Agosto na nang buksan ko ulit ang cellphone ko. Pero hindi pa rin tuloy-tuloy. Mas madalas pa rin siyang nakapatay kaysa nakabukas. Binubuksan ko lang siya para tingnan kung may importanteng mensahe para sa akin at para makatawag ako pero pagkatapos noon ay pinapatay ko na. Nagulat nga ako kanina kung bakit nag-lowbatt na siya eh. Akala ko sa isang linggo pa ako magcha-charge.

Bakit ko ginawa yun? Wala lang. Naisip ko lang na gusto ko munang mag-isa para makapagmuni-muni at hindi ko magagawa yun kung hahayaan kong nakabukas ang cellphone ko. Nakakasuka na kasi minsan ang teknolohiya. Hindi na ako makapagtago ulit tulad noon. Dati-rati kapag ayokong naiistorbo, magbibilin lang ako na pag may maghanap sa akin sabihin na "natutulog ako" o kaya naman "wala ako sa bahay". Ngayon hindi ko na nagagawa yun. Natutulog ba? Ite-text ka ng "col me." Wala sa bahay? Ite-text ka ng "wru?" Kaya napagpasyahan ko na patayin na lang ang aking cellphone para tapos na ang usapan.

Na-miss ko tuloy yung panahon na hindi pa laganap ang cellphone. Dalawa lang sa barkada namin noon ang meron, de-saksak pa sa kotse. Ang dali tuloy mang-indian ng gimik. Kung tinamad ka, eh di wag kang sumipot. Tsaka ka na magpaliwanag sa mga kaibigan mo, kesyo hindi maganda ang iyong pakiramdam o kaya naman sumabit ka. Ang importante, hindi ka nila na-istorbo nung gabing yun.

Naalala ko tuloy noong minsang nagkayayaan kaming lumabas ng mga kabarkada ko. Apat lang kami noon -- ako, si Tenten, si Daniel at si Orange. Nagkita muna kami sa isang party at pagkatapos ay nagdesisyon si Orange na mag-"J.R." (Jazz Rhythms) daw kami. Paborito naming puntahan noon ang Jazz Rhythms. Hindi ko alam kung bakit. Siguro dahil nasa Greenhills siya. At dahil mayabang pa kami nung mga panahong iyon dahil mura pa ang gas, kanya-kanya kaming dala ng kotse. Una kaming dumating doon nina daniel at orange. Nagdaan ang isa, dalawang oras pero wala pa rin si Tenten. At dahil wala pa kaming mga cellphone, hindi namin siya matawagan at mahanap. Lumipas pa ang ilang oras. Hindi na talaga dumating si Tenten. Langya! Na-indian kami.

Sa paaralan na namin siya ulit nakita. "Huy! bakit mo kami in-indian?!" ang galit na tanong ko sa kanya.

Pero nagulat ako dahil galit din siya nung sabihin niyang, "Kayo nga etong wala eh!"

Nagtaka tuloy ako, "Bakit? Saan ka ba pumunta?"

Pasigaw siyang sumagot sa akin ng, "sa R.J.!"

* * * * *

Dito na nagtatapos ang aking kwento. Napag-alaman namin na nagsasabi pala ng totoo si Tenten. Kung hindi mo alam kung saan siya nagpunta, itanong mo na lang sa magulang mo.

kwentong inihaw, barbecue at siomai

2006-08-22T11:13:00.000+08:00

Isa na siguro sa mga hindi maitatagong senyales ng pagtanda ay ang ugaling magkumpara ng mga presyo ng bilihin noon sa mga presyo ng bilihin ngayon. Akala ko matatakasan ko ang ugaling ito. Pero mahirap pala lalo na't alam ko kung ano ang kayang bilhin noon ng P100. Isang daang piso kasi kada-araw ang baon ko noon sa kolehiyo. Doon ko na kinukuha lahat ng panggastos ko sa araw-araw -- pamasahe, pananghalian, merienda, pang gimik, lahat. Bahala na akong mag-budget. Kung may matira, pwede akong gumimik sa katapusan ng linggo. Kung wala naman, pasensya na lang.

At dahil ayaw namin ng barkada ko ang ma-out sa mga gimik, nauso sa amin ang magtipid. Dahil kung hindi ka makasama, bukod sa burot ka sa bahay, ikaw din ang paksa ng usapan sa gabing iyon. Kaya kung dati-rati ay sa labas ng paaralan kami madalas kumakain, nalipat kami sa ihawan sa may covered courts. Country Club naman kung tawagin iyon ng mga estudyante kaya sosyal na rin sa pandinig. Mga P40 din ang gastos namin doon kasama na softdrinks. Panalo na rin.

Nawili kami doon hanggang sa nauso sa amin ang siomai-rice. Bibili kami ng tatlong pirasong siomai sa caf (P10) at extra rice (P3). At dahil para kaming mga construction workers noon kung lumamon ng kanin, gagastos din kami ng mga P25-35 depende sa dami ng kanin at depende kung sasamahan namin ng softdrinks. Tiba-tiba na rin.

Isa sa mga pinakamaabilitad na tao na nakita ko sa pagkain ng siomai-rice ay ang kaibigan kong si Josh. "One is to two" ang ratio niya noon sa siomai at kanin. Kung baga sa isang siomai, dalawang kanin ang kaya niyang ubusin. Kaya siguro madali rin siyang nagsawa sa siomai-rice noon ay dahil halos toyo na nga naman ang kanyang inuulam.

Isang araw, naisipan niyang yayain ang isa pa naming kaibigan noon na kumain sa labas. Meron daw siyang natuklasang bagong karinderya sa tapat ng paaralan namin na nagbebenta ng barbecue. P20 ang isang stick. Mahal kung iisipin pero sulit naman daw dahil sobrang laki nung hati ng karne at konti pa ang taba. Wag na lang daw sila mag-softdrinks at damihan na lang daw nila ang kanin. Mukhang masarap naman yung barbecue dahil naka-limang extra rice sila pareho. Panalo na sana pero huli na nung malaman nila na ang isang order pala ng kanin ay P10. Kinabukasan, nagbalikloob siya sa siomai-rice.

sagot sa mga kumento

2006-08-19T20:10:00.000+08:00

Unang-una, maraming salamat sa lahat ng sumulat sa akin at nakiramay. Maraming salamat kina Ms. Debauched, Krayola, Dos Ocampo, Josa at kay "Napadaan lang". At sa iba pang nakapagbasa ng tribute ko kay jawo pero hindi na nakasulat, maraming salamat din.

Pangalawa, pagbigyan niyo sana ako dahil dito ko na rin sasagutin ang ibang nakasulat sa comment box ko. Madalas kasi nakakaligtaan kong buksan ang comment box kaya hindi na ako nakakasagot. At dahil medyo luma na ang iba, baka hindi lang mapansin ang mga sagot ko kapag nilagay ko mga ito doon. Hamo, mag-u-update na ako sa mga susunod na araw.

Ms. Debauched said...
Meron ding ganyang kapuso. Sikat na siya at ni hindi niya kinailangang maghubad.

rob... Naintriga tuloy ako kung sino ang Kapuso star na ito. Pwede mo bang sabihin? Ayan, nahalata tuloy na may pagka-chismoso ako.

aurora_eyes said...
Your blog looks nice as well... maybe we should start posting in English?

rob... Kaya lang pag nagsulat na ako sa Ingles, paano na kita mabebenta? Hindi ka na rin namin pwedeng pag-usapan.

kelkel said...
haha ayos un a

rob... Alin ang ayos? Yung pag-"kelkel" mo?

ianuarius said...
ako gusto ko rin ng gift fack meron pa ba

rob... Matagal ko na ring tinatanong yan. Mukhang wala na.

teepsee said...
natawa ako dun ah. benta ka sa 'kin dude. haha! i'ma link you up, a'ight?

rob... Benta ka rin sa akin dudette. Sige, link lang nang link!

Ms. Debauched said...
hindi ako sa hipo natatakot kundi sa mga snatchers at hold-uppers na naglipana. buti sana kung propesyonal at gamit ko lang tatangayin..baka pag kinabahan yon ay biglang tumakbo at iwanang nakatusok ang kinakalawang niyang icepick sa tagiliran ko. tsk.tsk. mas malaking gastos, di ba?
pero salamat na rin. kaabang-abang ang mga puna mo. hamo sa sunod titipirin ko na ang kumento.--isang taga-hanga

rob... May punto ka naman Ms. Debauched. Nung minsang sumakay din ako ng regular na bus (hindi aircon), nadukutan ng cellphone ang katabi ko. Kaya mula noon puro aircon buses na lang ang sinasakyan ko. Para namang may diperensiya. Tsaka wag ka sanang magsawa sa pagbigay ng kumento. Buena mano kita eh. Ikaw ang unang nagsulat dito.

Krayola said...
sa totoo lang hindi ko rin alam ang kasagutan haha :P pero oo natatalos ko naman ang punto mo kahit papaano. may mga tao talaga na salita ng salita pero hindi naman talaga alam kung ano ang sinasabi nila.

alam mo natutuwa ako sa mga posts mo XD i-lilink kita ha. bisita ka rin sa akin at ikabit mo na rin kung maibigan mo, salamat :P

rob... Salamat! Lagi rin akong bumibisita sa blog mo. Nakakatuwa ka. Parang galit na galit ka sa mundo.

JOSA said...
humid yung tawag sa moisture content ng air. doesnt mean that its warmer when its humid out there. the only thing is, mas pagpapawisan ka dahil sa moisture content ng air kaya feeling mo eh mainit. pinas is definitely a humid country pero there are worse places like malaysia or hongkong.

sa malamig na klima naman katulad ng america o europa, mas malamig ang pakiramdam kung humid ang panahon kasi malamig na moist air ang nasisinghot mo. some humid countries are UK and Holland, and in the US, i feel San Francisco is very humid.

rob... Ganun pala yun. Maraming salamat Josa. Kung ganun pala, pag pumunta ako ng Netherlands at may narinig akong nagsabi ng "Ang ginaw!" pwede ko ring gamiting dahilan ang "Humid kasi".

para kay "jawo"

2006-08-15T00:12:00.000+08:00

Taong 2000 noong una ko siyang nakilala. Unang araw pa lamang niya sa trabaho noon, maiksi pa ang kanyang buhok at mukha pang estudyante. Pero kung nakita mo siya noon hindi mo aakalaing isa pala siyang baguhan. Marahil dala na rin yun ng kumpiyansa niya sa sarili na mapapansin mo sa kanyang galaw at istilo ng pananalita. May pagka-astig kung baga. Kung tagalabas ka at bumisita ka noon sa opisina, iisipin mong isa na siyang beterana. Kakaiba talaga siya dahil wala pang apat na oras mula nang kami'y ipakilala sa isa't isa ay binara na niya ako. Pero ayos lang naman yun.

Ayos lang dahil sa dinamirami ng taong makakahalubilo ko sa buhay na ito, iilan lamang sa kanila ang masasabi kong makakaapekto talaga sa akin. Karamihan sa kanila, pagkatapos kong makilala, ay daraan lang na parang hangin. Hindi ko tuloy alam sa susunod naming pagkikita kung babatiin ko siya o magkukunwari na lamang ako na hindi ko siya napansin. Deadma na kung deadma. Kebs na kung kebs. Kaysa naman mapahiya ako dahil nakalimutan ko na ang pangalan niya.

May iba naman na makakaapekto sa akin sa negatibong paraan. Yung tipong kakakilala ko pa lang ay kumukulo na ang aking dugo. Wala pa siyang ginagawa ay mabigat na ng loob ko sa kanya. At kung may gawin man siya, wala na sa mga yun ang tumama. Pero aaminin ko, ang mga taong ito ang pinakamasarap pag-usapan. At kapag may gimik, hindi makukumpleto ang gabi kung wala ang pinakabagong kwento ng kanilang kabalbalan.

Ngunit kung papalarin ka, tulad ko, may makikilala kang ilang tao na agad mong makakagaanan ng loob. Na kahit ngayon lang kayo nagkita ay aakalain mong matagal na kayong magkakilala. At kahit na magkahiwalay kayong lumaki ay iisa lamang ang inyong trip. Sa huling kategoryang ito nabibilang ang kaibigan kong si Jo. Sa anim na taon naming pagkakaibigan, si Jo ang numero unong sumabay sa aking kakulitan, sumakay sa aking kabaduyan at sumalo sa aking kalokohan.

Isang linggo pa lang kaming magkakilala noon nang magsimula kaming magtawagan ng "Jawo", na mula sa pinaikling tawag sa pangalan ni Jaworski, na bunga ng pagkukulitan na wala namang pinagmulan. Mula noon, hindi na lamang kami magkapatid ni Jo sa kulitan, magkapareho pa kami ng pangalan. Mas bata man siya sa akin, marami pa rin akong natutunan sa kanya tulad ng pagbibigay importansya sa mga mahal sa buhay, ang pagiging totoo sa sarili at ang pagpapahalaga sa mga simpleng kaligayahan. Marami rin akong ginagamit na hirit at patawa na galing sa kanya. At wala siyang pakialam kung gasgasin man namin sa kauulit ang isang nakakatawang bagay. Tulad na lang ng "Wendy's tayo... SALAD!"

Ngunit higit pa sa mga walang-sawa naming kulitan, hindi ko makakalimutan ang mga alaala na iniwan niya sa akin. Hindi ko makakalimutan ang dedikasyon niya kay Winnie the Pooh. Hindi ko makakalimutan ang hilig niya sa lahat ng produktong patatas mapa-french fries man, crispy fries o kaya V Cut na kung tawagin niya ay "magnet". Hindi ko makakalimutan ang mga jamming namin sa pantry. Hindi ko makakalimutan kung paano namin "binarkada" noon si Jamby. Hindi ko makakalimutan kung paano niya ako pinilit na umuwi nung minsang ako'y nag-overtime para mapaghandaan at masorpresa niya ako sa aking kaarawan. Hindi ko makakalimutan kung paano kami halos maiyak sa katatawa sa mga walang kakwenta-kwentang mga bagay tulad ng "togue". Hindi ko makakalimutan kung paano lumalabas ang kanyang pagkakikay kapag kasama niya ang da girls at kung paano siya natutunaw sa piling ng kanyang baby. Hindi ko makakalimutan ang kanyang ngiti tuwing ikukuwento niya sa amin ang kanyang mga pamangkin. At hindi ko makakalimutan kung paano niya ako dinalaw at kinamusta sa mga panahon na ako'y lugmok at nangagailangan ng kasama.

Kaya kung meron man akong pinanghihinayangan sa loob ng anim na taon na yun, yun ay ang hindi ko pagsabi kay Jawo kung gaano ko siya kamahal bilang isang matalik na kaibigan. Ang masakit pa nun, alam ko kung ano ang pumigil sa akin -- pag-aalinlangan na baka ako ay mapagtawanan, takot na baka ako ay mapahiya, hiya na baka ako ay mabansagang senti. Kaya kung saan ka man naroon jawo, sana'y naging sapat na ang ating naging samahan para maiparamdam ko sa yo kung gaano ka kahalaga sa buhay ko. Hindi pa man napapatunayan, naniniwala akong magkikita tayo muli. At hanggang sa dumating ang panahong iyon, ikaw ay mananatili sa aking puso at alaala. Paalam sa yo Jawo at maraming salamat. Mahal na mahal kita.

* * * * *

Ang kaibigan kong si Jawo ay pumanaw noong Agosto 3, 2006. Ngayong agosto 15 sana ang kanyang ika-27 na kaarawan.

"humid kasi"

2006-08-08T02:31:00.000+08:00

Tuwing mababanggit ko ang tindi ng init ng panahon, ang kasunod na maririnig ko na niyan ay "humid kasi". Walang sablay yan. Tuwing sasabihin kong "Ang init!" may isang tao naman ang magsasabi sa akin na "humid kasi" na para bang may alam siya na hindi ko alam. Pero bakit ganon? Bakit hindi ko makuha ang koneksyon ng init ng panahon sa pagiging humid? Ako lang ba ang hindi nakakaintindi nito? Hindi ito trick question ha. Gusto ko talagang malaman kung ano ba talaga ang ibig sabihin kapag sinabi ng isang tao na "humid kasi". Kung alam mo ang sagot, paki paliwanag po sa akin. Kailangan ko ng linaw kundi hindi lang ako maiinitan, masisiraan pa ako ng ulo.

finding lola

2006-08-08T00:50:00.000+08:00

Noong nakaraang linggo (Lunes, Hulyo 31) ang anibersaryo ng kamatayan ng lolo ko. Yun din ang araw ng kanyang kapanganakan. Oo, pumanaw siya sa kanyang kaarawan. Sabi nung pari na nagbendisyon sa katawan niya swerte raw ang mamatay sa sariling kaarawan. Yun ang sabi nung pari. Napaisip tuloy ako kung ano bang buwenas pa ang kakailangain mo kapag patay ka na. Bibigyan ka ba ng "special treatment" sa langit kapag nalaman ng mga kasamahan mo na nagdiwang ka ng kaarawan mo sa morge?

May dalawampung taon na rin ang nakakaraan mula nang mangyari ito at, mula noon, sa States na tumira at namalagi ang aking lola. Sa dalawampung taon na yun, dalawang beses lamang siya bumalik sa Pilipinas para bumisita. Malaki rin ang agwat ng kanyang pagpunta dito. Yung unang beses ay noong bata pa ako at yung pangalawa naman ay nito lamang nakaraang mga taon.

Nung huli niyang bisita dito, dahil nga ako ang nabansagang "driver ng bayan", ako ang sinama ng tatay ko para sunduin siya sa airport. Tamang-tama naman ang dating namin sa airport dahil kadarating lang nung eroplano na sinakyan ng lola ko. Pagdating namin sa arrival area, nakita namin ang napakaraming tao na naghihintay din dun. Parang sa bawat isang pasahero ay may apat hanggang sampung tao na sasalubong sa kanya. Kami na ata ang pinakamaliit na welcoming party kaya naisipan ng tatay ko na maghiwalay na muna kami.

"Dito ka muna," ang sabi niya sa akin, "doon ako maghihintay sa kabila. Text mo na lang ako kapag nakita mo na si lola."

Palibhasa matagal ko nang hindi nakikita ang lola ko kaya nagkaroon ako ng pag-aalinlangan. "Ano na ba ang itsura ni lola ngayon?" ang tanong ko sa tatay ko.

Halatang dismayado ang tatay ko nung marinig niya yun sa akin. Napailing na lang siya at sabay sabi ng "tsk!" Buti na lang at hindi na pala namin kailangang maghintay pa ng matagal. Dahil ilang sandali lang ay may lumabas nang isang matandang babae na nakasakay sa wheel chair. "Ayun na si lola!" napasigaw ang tatay ko sabay kaway sa matandang babae. "Dito ka lang," ang sabi niya sa akin sabay alis para salubungin ang lola ko.

"Yun na pala ang itsura ni lola ngayon," ang sabi ko sa sarili ko. "Talaga palang hindi ko na siya mamumukhaan." Makaraan ang ilang minuto bumalik na ang tatay ko pero mag-isa lamang siya. "Saan na si lola?" ang tanong ko sa kanya.

Natawa na lamang siya nung sabihin niya sa akin na, "Hindi pala siya yun."

O kitam. Nanay na niya yun ah.

pandagdag kaalaman

2006-08-05T18:30:00.000+08:00

Alam mo ba na wala ang salitang gullible sa English dictionary?

southpark character ko

2006-08-05T18:13:00.000+08:00

Eto ang SOUTHPARK character ko. Ganyan talaga ang itsura ko. Oo, alam ko luma na to. Nakigaya lang ako kay Lateralus para kunwari meron akong update dito sa blog.

Kung gusto mo ring gumawa ng sarili mong character, magpunta ka dito: http://www.sp-studio.de

tipid mode

2006-07-23T10:10:00.000+08:00

Madalas akong bansagang kuripot ng mga kaibigan ko. Dahil siguro mas gugustuhin ko pang magbus kasya magdala ng sasakyan. Sa mahal ba naman ng gasolina ngayon, kahit siguro hindi ako kuripot ay mapipilitan akong magtipid. Magkano na nga ba ang isang litro ng gasolina ngayon? P42? P43? Hay! Ang mahal na talaga. Nung nagsimula akong magmaneho ay nasa sampung piso lang isang litro ang gasolina. Hep, hep. Hindi pa ako ganun katanda.

Gusto ko mang sisihin ang gobyerno sa pagtaas ng presyo ng langis ay wala rin naman silang magagawa. Ang buong mundo naman ay nakakaranas nito, hindi lang ang Pilipinas. Mabuti pa nga ata nung laganap pa ang komunismo sa Europe at China. Sa China na lang. Kung dati-rati ay namimisikleta lamang ang mga Tsino, ngayon ay nakakotse na sila. Isipin mo na lang kung 10% ng mga Tsino ang magkakotse sa darating na mga taon kung ilang milyong kotse ang madadagdag sa mundo. Dahil dumarami ang nangangailangan ng gasolina, patuloy na tataas ang presyo ng langis kahit na walang giyera. Hindi ako makapaniwala. Naaalala ko pa rin pala ang pinag-aralan ko sa kolehiyo.

Kaya kung hindi ka pa nagtitipid, mabuti siguro ay simulan mo na. Wala namang masama sa doon. Kung mapapansin mo, marami nang patalastas ngayon ang nagbibigay ng mensahe na pagtitipid. Mula sa mga produkto gaya ng sabong panlaba na nagmura na pero nadagdagan pa ang laman hanggang sa mga serbisyo gaya ng cellphone na binabaaan na ang singil sa bawat tawag o text. Magandang simula ito. At dahil linggo ngayon at wala naman akong ibang gagawin, gusto ko rin sanang mamahagi sa inyo ang iba pang paraan na naisip ko para makatipid sa gasolina.

Una, gumamit ng mga pampublikong sasakyan tulad ng jeep at bus. Hangga't maaari iwasan ang mga taxi lalo na kung nag-iisa ka lamang. Mas mura pa na magdala ka na lang ng sasakyan kaysa magtaxi na mag-isa. Iwasan din ang mga tricycle lalo na yung ayaw magpasakay nang hindi special dahil mas mahal pa silang maningil kaysa sa mga taxi.

Pangalawa, kung sasakay ka ng jeep at may kasama ka, mag-alok ka na kandungin ang iyong kasama at maghati na lang kayo sa pamasahe. Wag kang mag-aalala, nakita ko na minsang ginawa ito at pumayag naman ang driver. Kung wala ka namang kasama, tanungin mo ang ibang pasehero kung pwede ka nilang kandungin. Bayaran mo na lang ng kalahati ng pamasahe ang sino mang kakandong sa yo. Pero mag-ingat ka, lalo na kayong mga babae, iwasan niyo ang mga manyak. Baka hindi lang hita ang maupuan ninyo. Sa mga lalake naman, iwasan niyo ang mga bading. Sabik din ang mga yan sa pwet. Baka bigla niyo na lang maramdaman na may tumutusok na pala sa likuran ninyo. Pero kung malakas naman ang loob mo at nagkataon namang gipit ka, pwede ka na rin sigurong kumandong sa mga manyak at bading. Wag ka na lang magbayad ng pamasahe. Para ka nang sira nun. Kung tutuusin, sila pa nga dapat ang singilin mo. Ayaw mo nun? Nakatipid ka na, kumita ka pa.

ep depek

2006-07-13T21:55:00.000+08:00

Tayong mga Pilipino lang ba ang nagkakamali sa pagbigkas ng P at F kapag nagsasalita ng Ingles? Narinig ko na rin namang magsalita ang mga taga ibang bansa pero parang hindi naman ito nangyayari sa kanila. Ang ipinagtataka ko kasi, nangyayari lamang ito kapag nagsasalita tayo ng Ingles. Kapag Pilipino naman ang sinasabi natin hindi naman tayo nagkakamali. O baka naman hindi ko lang napapansin.

May patawa nga na kapag nagkabaliktad ang pagbigkas mo sa P at F ikaw daw ay Kafamfangan. Madalas ako sa Pampanga at marami akong kaibigang Kampampangan ngunit hindi naman ekslusibo sa kanila ang ganitong katangian. Pero aminado ako na minsan ay nakakalimutan nilang bigkasin ang H. May kwento nga tungkol diyan ang nanay ko. Tinanong daw siya minsan ng kaibigan niyang Kapampangan kung gumagamit pa raw siya ng air conditioner. Sinagot siya ng nanay ko ng, "Hindi na," dahil nagtitipid nga kami sa kuryente at isa pa malamig naman noong mga panahong yun. Sinagot tuloy siya ng kaibigan niya ng, "Ah shampoo ka lang?"

Pero mabalik ako.

Ang napapansin ko kasing artista ngayon na madalas madale ng ep depek ay ang PBB Teen Housemate na si Jamilla. Noong minsang sumali nga siya sa PGKNB ang sagot niya isang katanungan ay "Pilifins". Hindi naman Kapampangan si Jamilla at, kung hindi ako nagkakamali, taga-Laguna nga siya at half Portugese pa.

Naalala ko tuloy nung minsang nagtrabaho ako sa isang entertainment company. Kasikatan ng mga sexy movies noon kaya may ilan-ilan din akong nakilalang mga sexy stars. Isa sa mga nakilala ko noon ay gaya rin ni Jamilla na isang FHM model. Noong minsang napanood ko ang sexy star na ito na nagpe-presenta sa isang awards show, nabanggit niya na bukod sa tropeyo ang magwawagi ay makakatanggap din ng "gift fack". Tamang-tama naman na nakita ko siya sa opisina nung linggo ding yun at nagkaroon ako ng pagkakataon para kamustahin siya.

"Uy, napanood kita kahapon ah," ang sabi ko sa kanya.

Natawa na lang ang sexy star sa kanyang sarili sabay takip sa mukha. Alam na ata niya kung ano ang tinutukoy ko. "Naku nakakahiya," ang sabi niya sa akin, "nasabi ko kasi gift fack."

Para hindi na tuluyang mapahiya ang sexy star, biniro ko na lang siya, "Siguro sinasadya mo lang yun no para mapag-usapan ka," ang sabi ko sa kanya.

"Hindi po," ang mariin niyang sagot sa akin, "fromise."

basta driver

2006-07-10T12:56:00.000+08:00

Hindi pangkaraniwan ang trabaho ko. Wala akong regular na oras at paiba-iba pa ang aking opisina. Madalas pa nga kung kailan walang pasok ang ibang tao dun ako may pasok. Parang hindi kapani-paniwala ngunit ganun talaga. Kaya hindi ko masisisi ang ibang tao kung iisipin nila na bum ako. Kung ibang tao rin siguro ako at makita ko ang aking sarili ganun din ang iisipin ko. Buti na lang may bagong tawag na sa mga bum na tulad ko ngayon -- consultant.

Palibhasa madalas ako sa bahay kaya lagi tuloy akong nauutusan ng lola ko na tiyahin ng tatay ko. Nasa States na kasi ang tunay kong lola. Hindi naman mahirap ang mga inuutos niya. Kadalasan nagpapa-drive lang siya sa palengke, sa bangko o kaya naman sa mga bahay ng kaibigan niya. Madali lang naman kung tutuusin. Sa timing lang ako nadadale. Minsan kasi ora-orada kung humingi siya ng pabor. Hindi ko tuloy alam kung ora-orada rin siya kung gumawa ng plano. Hindi naman ako maka-hindi dahil magaling siyang mangonsensya. Noong isang beses nga na nagpa-drive siya sa akin para puntahan ang mga pinsan niya, sinabi pa niya na gusto lang daw niyang makasama ang mga pinsan niya dahil baka yun na ang huli nilang pagkikita. Lola naman.

Pero ang isang katangian ng lola ko na talaga namang kapansin-pansin ay ang hilig niya sa pagrereklamo. Paborito niyang ireklamo ang traffic. Kung sabagay, hindi ko siya masisisi. Ayon sa kanya, dapat daw bawasan na ang mga bus na bumabiyahe sa edsa dahil nakakasikip lang sila sa kalsada. Naisip ko nga baka pessimistic lang talaga ang lola ko. Ngunit nagbago ang paningin ko sa kanya nung minsang kasama ko siya. Napadaan kami nun sa cubao ibabaw na talaga namang garapalan nang pinaparadahan ng mga bus. "Dapat pagbawalan nang lumabas ang ibang bus," sabi ng lola ko sabay turo sa isang bus sa kanan namin, "O tingnan mo ang isang to, half-full lang." Tama ba ang dinig ko?

Ang isa pa niyang paboritong ireklamo ay ang mga iskwater. Tuwing napapadaan kami sa mga lugar na maraming iskwater napapailing na lang siya at sasabihing, "Hay! Ang daming squatters. Sayang ang lupa." Wala yang sablay. Tuwing makakakita siya ng mga iskwater sasabihin niya, "Hay! Ang daming squatters. Sayang ang lupa." Kaya laking tuwa ko nung napadaan kami sa mahabang parte ng QC na bakante at walang iskwater. Hay salamat! Matatahimik na siguro ang lola ko. Kaya laking gulat ko nang marinig ko siyang magsabi ng, "O ito," sabay turo sa bakanteng lupa, "bakit hindi ito iskwatan?"

Ayus.

kundisyon sa may ambisyon (part 2)

2006-07-02T22:55:00.000+08:00

Noong nasa high school pa ako, halos lahat ng mga kaibigan ko noon ay gustong maging doktor, abogado o kaya engineer. Malapit na kasi kaming magkolehiyo nun at nagsisimula na kaming pumili ng mga kurso. Gusto ko rin sanang maging engineer noon. Alam ko kasi na malakas kumita ang mga engineer. Lalo na yung mga pumupunta sa saudi. Ang problema hindi ko alam kung anong klaseng kurso sa engineering ang gusto kong kunin. Yun ang dahilan kaya hindi natuloy ang plano ko.

Nag-aral ako ng economics nung kolehiyo. Akala ko kasi nasa pag-aaral ng ekonimiya ang pera. Kaya lang hindi ko pa ata nagagamit hanggang ngayon ang napag-aralan ko sa kolehiyo lalo na yung mga napag-aralan ko sa ekonomiya. Nilagyan ko ng "ata" dahil hindi rin ako sigurado. Hindi naman kasi ako nagtrabaho sa bangko.

Noong 2000, nagtrabaho ako sa isang IT company sa Ortigas. Dun sigurado ako na hindi ko nagamit ang pinag-aralan ko sa ekonomiya. Hindi ko nga maalala kung ano ang ginawa ko dun eh. May konting email, may konting internet, at may konting meeting. Basta ang alam ko sinuswelduhan nila ako. Hindi ko nga alam kung bakit pa ako nagli-leave gayong halos wala namang stress ang trabaho ko. Nasa Ortigas ang opisina ko kaya madalas ako noon sa Galleria. Isang beses nung tumatambay ako sa Galleria ay nakita ko ang isa kong kaklase nung high school. "O kamusta na? Saan ka na ngayon?" tanong ko sa kanya.

"OK lang. Diyan ako Medical City," ang sagot niya sa akin.

"Ay oo nga pala! Nurse ka di ba?"

Biglang sumimangot ang mukha ng dating kaklase ko, "Hindi ako nurse!" ang sagot niya sa akin. "Doktor ako!"

Dun natapos ang aming kamustahan. Parang ayaw na kasi niyang makipag-usap sa akin. Pagkalipas ng ilang buwan ay nakita ko naman ang matalik na kaibigan ng kaklase ko. Kinamusta ko rin siya pero hindi na ako nag-assume kung ano ang ginagawa niya ngayon. Mahirap na. Kinamusta ko na rin ang kaibigan naming doktor. "Ayun," ang sagot niya sa akin, "nag-aaral ng nursing."

kundisyon sa may ambisyon (part 1)

2006-07-02T22:06:00.000+08:00

Naaalala mo pa ba yung unang ambisyon mo nung bata ka pa? Yung unang-una. Bago ka namulat sa pera at sa kung ano ang sasabihin sa iyo ng ibang tao. Naalala mo na? Kaya ko naitanong ito dahil malamang kung tatanungin kita ngayon kung ito ba ang ginagawa mo ay sasagutin mo ako ng "Hindi". Tama ba? Iba pa kasi ang tingin natin nun sa trabaho. Basta ang alam natin kapag tumanda tayo kailangan natin itong gawin. At ang trabaho na napili mo ay base sa gusto mong gawin pag tanda mo. Kahit ano basta gusto mo. Naisip mo ba nung bata ka na gusto mong maging consultant o kaya IT administrator o kaya naman ay call center agent?

Isa sa mga unang ambisyon ko nun ay maging scientist. Naisip ko lang dahil gusto kong magkaroon ng super powers. Hindi ko naman talaga alam ang ginagawa ng scientist. Basta ang alam ko madalas silang maaksidente at, pagkatapos mawala ang usok at tumigil ang pagsabog, doon sila nagkakaroon ng super powers. Nawala lang ang hilig ko sa pagiging scientist nung minsang sabihan ako ng kaklase ko na walang pera dun. Siya raw gusto niyang maging doktor. Walong taon lang kami nun.

OK pa nga raw ang ambisyon ko sabi ng isa kong kaibigan. Kinuwento kasi niya sa akin na nakita raw niya ang kapatid niya na nagpapanggap bilang saleslady. Bigla raw siyang naawa sa kanyang kapatid. "Eto lang ba ang ambisyon ng kapatid ko?" ang sabi niya sa kanyang sarili. Tsaka lang niya naalala na ang una niyang ambisyon ay ang magtrabaho sa South Super Highway. Siya yung nag-aabot ng ticket sa tollgate.

abante ako!

2006-07-01T15:44:00.000+08:00

Mahilig akong manood ng mga game shows. isa sa mga paborito ko ay yung bagong version ng PILIPINAS GAME KNB?. Iniisip ko nga kung sasali ako dun eh. Pera rin yun. Tutal marami naman akong alam na trivia. Wag mo lang akong tatanungin tungkol sa mga teleserye. Sablay ako dun. Hindi kasi ako masyadong nanonood ng mga Tagalog drama. Pwera na lang siguro kung tungkol sa BITUING WALANG NINGNING ang tanong. Ayun aminado ako. Pinapanood ko yun at may alam ako dun kahit papaano.

Iniisip ko lang... kung sakaling makasali nga ako dun, gagamitin ko kaya ang dalawang "atras powers" ko? Sa mga hindi nakakaalam sa bagong format ng PGKNB, pwede ka kasing magpaatras ng kalaban kapag tama ang sagot mo. Kaya kung matalino ka, maaari kang pag-initan ng iba. Masayang panoorin ang pag-atras-abante ng mga kalahok pero malamang nakakaasar kung ikaw ang napaatras. Para silang mga talangkang naghihilahan pababa. "Diskarte" raw yun sabi ni kris.

Pero natuwa ako nung napalanunan nung isang kalahok ang jackpot na isang milyong piso. Football Powers ang natapat sa kanyang category -- mga bansang kasama sa FIFA at kinailangan niyang magbigay ng mga bansang nagsisimula sa A B C F S U. Kasama kong nanonood noon ang tatay ko. "Ang dali naman niyan!" sabi ng tatay ko. Gaya rin siguro ng iba sa inyo, sinisigaw din namin ang mga sagot namin sa harap ng TV. Hindi ko alam kung bakit pero nakakatuwa tong gawin. Kung hindi mo to ginagawa subukan mo lang. Nung umabot na sa letter C, biglang sumigaw ang tatay ko ng "Czechoslovakia!" kaya hindi ko napigilan ang aking sarili.

"Uhm tay, talo ka na," ang sabi ko sa kanya.

"Bakit?"

"Wala nang chechoslovakia eh."

Madali pala ha.

ano ang sikreto ni april boy?

2006-06-30T22:11:00.000+08:00

Hindi ko kamag-anak si April Boy. Hindi ko rin siya kaibigan. Pero bilib ako sa kanya. Oo, tama ang basa mo. Bilib ako kay April Boy. Hindi dahil bilib ako sa porma niya o sa istilo ng kanyang buhok o sa mga sinusulat niyang kanta. Pero bilib ako sa kanya dahil sa lakas ng kanyang karisma. Kung tutuusin, wala siyang karapatang sumali sa showbiz. Hindi siya guwapo. Baduy siya kung pumorma. At ordinaryo lang naman ang kanyang boses. Pero bakit siya binibili ng tao? Ano nga kaya ang sikreto niya?

Jologs na kung jologs. Pero kung papipiliin ka, anong gusto mo -- maging jologs na mayaman o maging sosyal na mahirap? Tsaka jologs ba talaga ang fans ni April Boy? Kasi kung ganun, OK pala ang mga jologs dahil bumibili sila ng original. Paano aabot ng platinum ang mga album ni April Boy kung hindi sila bumibili ng original? Aber. Mahirap yun ah! Ang huli kong nabalitaan na tumanggap ng platinum award ay ang MYMP na wala namang kwentang banda dahil puro mga dating hits lang naman ang kinanta nila sa kanilang album. Huwaw! Ang hirap nun! (Siguro nahalata mo na ngayon na wala akong kabilib-bilib sa MYMP.)

Pero kung naging record producer ba ako, at nakilala ko sila nung sila ay nagsisimula pa, kanino ako pupusta -- kay April Boy o sa MYMP? Nag-aral ako ng marketing nung kolehiyo at nakakahiya mang isipin pero malamang sa MYMP ko ilagay ang pera ko kahit ayaw ko sa kanila. Lahat kasi ng senyales ay nagsasabi na iwasan ko si April Boy. Malulugi lang ako sa kanya. Sayang lang ang pera ko. Kaya bilib din ako taong sumugal sa kanya. Ang yaman... ah este... ang tapang mo men!

Sayang. Sana talaga nakilala ko si April Boy nung hindi pa siya sikat. Ipo-produce ko ang album niya. Ang yaman ko na siguro ngayon. Pero hindi eh. Ganun talaga. Hindi ko na maibabalik ang panahon. Meron pa sigurong iba diyan. Dun sa may Shaw Blvd., may nakita ako dung bulag na kumakanta. Baka pwede na yun.