"importansya ng cellphone"

Hindi tungkol sa kahalagahan ng cellphone and entry na ito. Kung ganon, bakit ko siya nilagay? Nakita ko kasi sa aking blog log na may naghanap sa Yahoo tungkol sa "importansya ng cellphone" at dinirekta siya dito sa blog ko. Hindi naman siya nagtagal. Napansin niya siguro na walang kinalaman sa cellphone ang mga pinagsusulat ko dito. Estudyante kaya yun? Kawawa naman. Kailangan pa niyang hanapin sa internet ang mga dahilan kung bakit importante and cellphone.

Pero meron akong sasabihin sa inyo. Nag-charge ako ng cellphone kanina. Eh ano ngayon di ba? Nabanggit ko yan dahil ang huli kong charge ay noong Hulyo 14 pa. Natatandaan ko pa dahil kaarawan yun ng kuya ko. Pagkatapos ko mag-charge, binati ko siya sa text ng "Happy birthday bro!" sabay patay sa aking cellphone. Agosto na nang buksan ko ulit ang cellphone ko. Pero hindi pa rin tuloy-tuloy. Mas madalas pa rin siyang nakapatay kaysa nakabukas. Binubuksan ko lang siya para tingnan kung may importanteng mensahe para sa akin at para makatawag ako pero pagkatapos noon ay pinapatay ko na. Nagulat nga ako kanina kung bakit nag-lowbatt na siya eh. Akala ko sa isang linggo pa ako magcha-charge.

Bakit ko ginawa yun? Wala lang. Naisip ko lang na gusto ko munang mag-isa para makapagmuni-muni at hindi ko magagawa yun kung hahayaan kong nakabukas ang cellphone ko. Nakakasuka na kasi minsan ang teknolohiya. Hindi na ako makapagtago ulit tulad noon. Dati-rati kapag ayokong naiistorbo, magbibilin lang ako na pag may maghanap sa akin sabihin na "natutulog ako" o kaya naman "wala ako sa bahay". Ngayon hindi ko na nagagawa yun. Natutulog ba? Ite-text ka ng "col me." Wala sa bahay? Ite-text ka ng "wru?" Kaya napagpasyahan ko na patayin na lang ang aking cellphone para tapos na ang usapan.

Na-miss ko tuloy yung panahon na hindi pa laganap ang cellphone. Dalawa lang sa barkada namin noon ang meron, de-saksak pa sa kotse. Ang dali tuloy mang-indian ng gimik. Kung tinamad ka, eh di wag kang sumipot. Tsaka ka na magpaliwanag sa mga kaibigan mo, kesyo hindi maganda ang iyong pakiramdam o kaya naman sumabit ka. Ang importante, hindi ka nila na-istorbo nung gabing yun.

Naalala ko tuloy noong minsang nagkayayaan kaming lumabas ng mga kabarkada ko. Apat lang kami noon -- ako, si Tenten, si Daniel at si Orange. Nagkita muna kami sa isang party at pagkatapos ay nagdesisyon si Orange na mag-"J.R." (Jazz Rhythms) daw kami. Paborito naming puntahan noon ang Jazz Rhythms. Hindi ko alam kung bakit. Siguro dahil nasa Greenhills siya. At dahil mayabang pa kami nung mga panahong iyon dahil mura pa ang gas, kanya-kanya kaming dala ng kotse. Una kaming dumating doon nina daniel at orange. Nagdaan ang isa, dalawang oras pero wala pa rin si Tenten. At dahil wala pa kaming mga cellphone, hindi namin siya matawagan at mahanap. Lumipas pa ang ilang oras. Hindi na talaga dumating si Tenten. Langya! Na-indian kami.

Sa paaralan na namin siya ulit nakita. "Huy! bakit mo kami in-indian?!" ang galit na tanong ko sa kanya.

Pero nagulat ako dahil galit din siya nung sabihin niyang, "Kayo nga etong wala eh!"

Nagtaka tuloy ako, "Bakit? Saan ka ba pumunta?"

Pasigaw siyang sumagot sa akin ng, "sa R.J.!"

* * * * *

Dito na nagtatapos ang aking kwento. Napag-alaman namin na nagsasabi pala ng totoo si Tenten. Kung hindi mo alam kung saan siya nagpunta, itanong mo na lang sa magulang mo.